şarap etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
şarap etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7 Ocak 2016 Perşembe

Bir Yazı - Decameron Aşkına

Aşk insan20151031_150140a neler yaptırıyor. Benimki şarap aşkı...
Hiç unutmuyorum bir Aralık günüydü. Sene 2010. Güzide Catering firmalarımızdan birinden bir şişe sıcak şarap geldi. Kendi karışımlarından hazırlanmış el yapımı. Nasıl güzel nasıl güzel...  Isıt ısıt iç bana mısın demiyor, için ısındıkça ısınıyor, kanın kaynıyor. Fakat bana biraz sanki portakalın acısı çıkmış gibi bir kekremsilik verdi damağıma ve bu tat pek de hoşuma gitmedi.
Gezdikce gezdiğim günlerden birinde, yıl 2011 Abant’ta karlar altında keyifli bir piknikteyiz. O da ne! Biri sıcak şarap getirmiş. Bu seferki şarabımız market raflarından konuk oldu. Gene güzel gene güzel, ortam güzel, muhabbet güzel, ikinci kadehi bile alamadan tadı damağımızda fırt dedi bitti...  Fakat bana gene tadı bi parça eksik geldi. Market ürünümüz de malesef çok şekerli, çok tatlı, şerbet gibiydi. Alkolün tadı neredeyse kaybolmuş bir kıvam...
Bu böyle olmaz dedik. Kendi sıcak şarabımızı kendimiz denemek için kolları sıvadık. İlk seferki çok başarılı olmamakla birlikte fena da olmadı. Deneye deneye, yapa yapa, kendi damak tadımıza göre bir kıvam tutturduk mu tutturduk. Her kış yapar olduk. (2012- 2013- 2014) İçer olduk. İkram eder olduk. Ta ki geçen yıla kadar....
Geçen yıl bir teşvik aldım. Evde sıcak şarap yaptığımı bilen bir arkadaşım 2015 yeni yıl vesilesiyle dostlarına sıcak şarap hediye etmek üzere benden 10 şişe sıcak şarap talebinde bulundu.  Yapıp yapamayacağını sordu.  Yapıp yapamayacağımı düşünürken birden kafamda şimşekler çaktı. Marka, şişe, mantar, etiket neler yapılabilirdi? Hediye olacağı için şık bişeyler düşünmek gerekti.  Böyle düşünceli günlerden birinde minnoş kızımı uyuturken gözüm kütüphanedeki  2 ciltlik kitaba ilişti. Kitabın sırt kısmındaki amblem şarabım için hem isim hem de muhteşem bi logo olabilirdi. Denemek için hemen kutusundan ayırdım. Kutuyu bu kutsal iş için heba ettim. Kestim, biçtim ordan doğru ozalitçiye...  Ve işte Decameron ...
Decameron sıcak şarap hikayesinin kitap tarafından birazdan bahsedeceğim. Ancak asıl beni bu iş için teşvik eden arkadaşımında bir hikayesi var elbetteki. 1970’li yıllarda babası, bir arkadaşı ile birlikte soğuk bir kış günü trenle Belgrad’a geçerler.  İndikleri durak buz kesmiş. Derken babası arkadaşının kolundan tutar ve bir büfeye sokar. Kocaman bir kazanın içinde ne olduğunu  bilmediği bir içicek için "iki tane doldur” derler adama. İçer içmez boğazlarından aşşağıya sımsıcak bir şey iner ve bir anda tüm vücut ısınır. İşte o içtikleri sıcak şarapmış. Geçtiğimiz bayram tatilinde ise oğlu babasının izinde Belgrad’ın yolunu tutar. Babasının arkadaşı ile buluşurlar. O tren istasyonunu bulur ancak büfeden eser yoktur. İşte Decameron şu an hayatta olmayan babasının ruhuna da değmektedir az biraz...
Gelelim kitaba. Ah o İtalyanlar yok mu o İtalyanlar... İnsanın aklını başından alır. Kitabın yazarı Giovanni Boccacio’da öyle bir kitap yazmış ki...  Ortaçağ İtalya’sında 7 kadın ve 3 erkekten oluşan bir grubun, her akşam yemeğinden sonra biraraya gelerek birbirlerine aşk öyküleri anlatmalarını konu alır. Yüzyıllar önce vebadan kaçan birkaç sosyete hatun, oda hizmetçilerini ve 3 erkeği de yanlarına alarak bir eve kapanırlar. 10 kişinin her gece yatmadan önce 10’ar öykü olmak üzere toplam 100 öy-20151130_212522kü anlattığı iki ciltlik bir roman. Öykülerin içeriği tuhaf fantazilerden ve yasak ilişkilerden oluşmaktadır. Bir süre sonra bütün hikayelerin birbirine benzediği görülüp sıkılınabiliyor. Ancak yine de okunası bir kitap. Şarap markası olabilmesi için konu da fena sayılmaz hani...
Ve geldik 2016 kışına. Şişe değişti. Hediyeler çoğalınca tabi Paşabahçe’yi zengin etmek yerine Tahtakale’yi zengin ettim. Etiket daha bir oturdu. Şişeye bir süs bir püskül , oydu buydu derken hediyeler yerini buldu, çok beğenildi çok sevildi. Galon isteyen bile var. Denemedim ama Decameron aşkına denemeye değer... Decameron’um ne çok acı ne çok tatlı. Tam kıvamında , orta kalite şaraptan, mis gibi tarçın, karanfil ve elma kabuğu ...
Son olarak gene bir arkadaşımın Decameron
bebeklerim ile ilgili yaptığı yorum ile yazıma son veriyorum.
“Üst notalarda tarçın altlardan gelen hafif bir portakal kabuğunun damağa dokunuşu ve gizemi çözülemeyen üzümün orta yerde duruşu sıcak şarap dünyasına yeni bir dokunuş ellere sağlık....”
Çiğdem Ersoy , 2016

18 Ekim 2013 Cuma

Bozcaada - I


Bozcaada’ya 2000 yılından bu yana üç defa gitmiş biri olarak her defasında farklı duygularla ayrıldım adadan. Çünkü hem yaş olarak büyüyor hem de ada her geçen yıl biraz daha farklılaşıyordu. Bozcaada üçlememin ilki olan bu yazımda, fotoğraf karelerinde el değmemişliğin izlerini görebilirsiniz.

Bozcaada’ya ilk gidişimiz “Güle Güle” filminden hemen sonra oldu. Yıl 2000. Aylardan Mart. Kurban Bayramı tatiliydi. Geyikli iskelesinde sadece 4 kişiydik. Ben, Mert, öğretmen bir kadın ve bir gezgin. Bizi adaya götürecek gemiyi bekleyen başka kimsecikler yoktu. Tek bir araba, otobüs bile… Hava inanılmaz soğuktu ve müthiş bir rüzgar vardı. Gemi suları köpürte köpürte iskeleye yanaşırken kale ve bacalarından duman süzülen taş evler tüm doğallığı ile karşımızdaydı. İlk ayak bastığımız yer Ada cafe olmuştu. Ada cafenin yeni halini bilenler bilirler. Eski halini bilmeyenler için cafenin eski halinden bir görüntüyü paylaşmaktan mutluluk duyarım… Lakin nostaljiye bayılırım.

Kırlı pansiyonda kaldık. Bugünkü kadar çok seçeneğimiz yoktu ancak sıcak suyun olduğu tek pansiyondu diye hatırlıyorum. Akşamları Boruzan Restoranda  yemek yedik. Hiç unutmam Boruzan Restorantın sahibi ertesi bayram bize kart yollamıştı. Bu nazik davranışları bizi şaşırtmış ve mutlu etmişti. Adayı görür görmez zaten kanımız ısınmıştı üstüne böyle bir jest oldukça hoşumuza giden bir durum olmuştu.

Gezintimiz sırasında sokak arasında kocaman kapısı olan taş bir bina gördük. Hafif kapıyı araladık ve içeri girdik. Gözlerimize inanamadık. Daha önce hiç böyle bir manzara ile karşılaşmamıştık. Kocaman fıçılardan anlaşılıyordu ki burası eski bir şarap mahzeniydi. Yıkık ve harabe görüntüsü ise ne kadar eski olduğunun göstergesiydi. Bu eski şarap mahzeni ikinci gidişimizde otel haline gelmişti. Bütün gizemini kaybettiği için hüzünlenmedik değil. Ancak o halini görebilme şansını elde ettiğimiz içinde mutluyduk. Sokak aralarını arşınlarken çok güzel kareler yakaladık. Fotoğraflarda sokaklara dikkatli baktığınızda kimseciklerin olmadığını göreceksiniz.

Rüzgar değirmenlerini görmek için, yürüyüş yollarını gösteren haritamıza bakarak yola çıktık. Çam ormanlarının arasında bir başka harebe taş yapı gördük. Bu yapılar karşısında büyülenmemek mümkün değildi. Ayazma Plajı’nı gördük. Saatlerce yürüdüğümüzü hatırlıyorum ve çok yorulduğumuzu da… Haritaya bakılırsa rüzgar değirmenlerine ve Polente Feneri’ne daha çok yol vardı. Bizim ise sadece dönüş yapabilecek enerjimiz kalmıştı. Ya bisiklet ya motor ya da araba ile gidilebilecek mesafelermiş. Bu yüzden yürüyerek adayı turlamak gibi bir hataya düşmemenizi öneririm.

Dönüş vakti geldiğinde gemi adaya yaklaşırken nasıl heyecanlandıysam, iskeleden uzaklaşırken de aynı heyecanı duydum. Adadan ayrılırken tekrar gelebilmeyi diledim ve batıl bir inançla denize para attım.