ada etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ada etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Mayıs 2017 Çarşamba

Bir Kitap - Son Ada'nın Çocukları

"Biz boyun eğdiğimiz ve adım adım içine sürüklendiğimiz zulmün ne kadar kötüleşebileceğini tahmin edemediğimiz için yenilmiştik.
Daha o ağaçlar kesildiği, bakkalın masum oğlu dövüldüğü zaman ses çıkarmalı, başkaldırmalıydık.
Bunu yapmamıştık. Başkan’ın attığı her adımı büyük bir saflıkla kabul etmiştik.
Martılar ise karşı koydukları ve uzlaşmadıkları için kazanmıştı.
Bu durumda boyun eğen insan soyunun mu, yoksa başkaldıran martıların mı daha akıllı olduğu sorusu sorulmalı değil mi ?”

Bu kitabı Bora’ya ve Can’a okuttum. Daha bir sürü çocuğa da okutasım var. Hatta okumayan çocuk kalmasın falan gibi uçuk fikirlerim var.

Çocuklara, yanlış politikanın nelere yol açabileceğini, umudu kaybetmemeyi, sürü psikolojisi ile değil kendi bildiğin doğrularla hareket etmeyi, çocukların da bir birey olduğunu ve dünyayı nasıl şekillendirip değiştirebileceklerini  ve bir çok erdemli davranışı bu kitapta Livaneli'nin akıcı anlatımıyla bulabilirsiniz.

Sözüm ona demiş yazar çocuk kitabı yazdım gibi görünse de asıl lafım siz büyüklere…  Ama öte yandan dünyayı sadece büyükler kurtaramaz. Çocuklarımızı da dinlemeyi öğrenmemiz gerekiyor.

Kitap aralarında çok güzel çizimlere yer verilmiş. Çocuklar okurken karakterleri gözlerinde canlandırabiliyorlar. Bu kitap aynı zamanda çocuklara doğal çevreyi önemsemeyi ve korumayı öğretecektir.

“Babam bana "İyiler her zaman kötüleri yenecek kadar güçlüdür," derdi. "Yeter ki, güçlerinin farkına varıp birleşsinler." (S. 34)”

Kitabımız huzur dolu insanların yaşadığı, cennet misali bir adada geçer.  Paraya çok az ihtiyaç duyulan, şiddet ve gücün kullanılmadığı, mütevazi ada hayatı, diktatör bir başkanın emeklilik yıllarını geçirmek üzere adaya gelmesiyle sarsılmaya başlar. Adadaki  düzen ve dostluk anlayışı yerini,  zorba bir başkanın şiddet ve güç kullanarak yaptığı kötülüklere bırakır.  Mesela  ilk işi yol boyunca gölgelik yapan ağaçların budanması olur ki ada halkının en değerli varlığı en çok sevdiği  şeydir ağaçlar…

Başkan, ada halkını, adaya “medeniyet” getireceği fikri ile etkilemeye çalışır ve bir yönetim kurulu oluşturarak işe başlar. Çünkü yaptığı her hareketi tek başına yapıp, göze batıp, sözüm ona diktatör olmayacak ya, !  kurul kararı ile yaptık diyecek.  Mesela kurul kararı ile martıların öldürülmesi kararı alınır. Böylelikle martıların el koyduğu adanın en güzel koylarına beş yıldızlı oteller yaptırılabilecektir. Bu duruma itiraz edenler olsa da başkanın gücü karşısında etkisiz kalırlar. Martıların katliamıyla artık adada hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Martıları yok etmesi için adaya tilkiler getirilmiştir. Bu yöntemle martılar azalır fakat bozulan doğa dengesi yılanların çoğalmasına neden olur. Yılanlar ada halkına zarar vermeye başlar. 

“Ada halkı olayı duyup gelene kadar ağaçların yarısı budanmıştı bile. Yola toplanmış, şaşkın şaşkın iki yanımızda oluşan ağaçtan duvarlara bakıyorduk. O doğal, kendi haline bırakılmış ağaçlar, saray bahçelerindeki bahçıvanların şekil verdiği yeşil heykellere dönüşmüştü. En korkuncu da artık tepemizdeki gölgeliğin kalmamış olmasıydı. Güneş doğrudan doğruya yola vuruyordu. Tahmin edebileceğiniz gibi ilk şaşkınlık anını atlatır atlatmaz tüm adalılar adamları durdurmaya çalıştı ama onlar bizim yüzümüze bile bakmıyor ve işlerine devam ederken, "Başkan'ın emri! Onunla konuşun!" diyorlardı.” (S.41)

Devamında adaya ne mi oldu ? Bence okumalıyız bu kitabı…



Kitabın Adı : Son Ada’nın Çocukları
Yazarı : Zülfü Livaneli

Sayfa Sayısı : 200
Baskı Yılı : 2014
Yayınevi : Doğan ve Egmont Yayıncılık




14 Temmuz 2016 Perşembe

Bir Kitap : Bilinmeyen Adanın Öyküsü

Oldum olası sevmişimdir uzun hikayeleri. İçinde nefis felsefe cümlecikleri barındırırlar. Onları bulup çıkarırsın bir güzel, üzerinde durup düşünürsün, kafanda ekmek hamuru gibi yoğurursun, sonra hayatında bir yerlere koyarsın ve bir de bakmışsın ki “a aaa bu hikaye beni/bizi anlatmış ayol olacak şey değil ? “ dersin ve takır takır oturtursun taşları yerine ya da gediğine... J


Ben zaten bir roman, ya da bir biyografi ve yahut bir siyasi kitap, türü ne olursa olsun okuyup bitirdiğimde  üzerinde 1- 2 gün düşünmeden edemem.  Etkisinden kurtulamadığım romanlar aylarca bile sürebilir. J


Bu kitapla ilgili çok yorum okudum. Beğenenler çoğunlukta. Ben beğenmesem zaten makalesini yazmazdım. Beğenmeyen tarafların ortak özelliği kitabı boş bulmuş ve bir tat, bir haz alamamış olmaları şeklinde.  Eh yani alamazsın çünkü birazcık felsefe özürlüsün demektir.

Mesela  “...Bilmiyor musun ki, kendinden dışarı çıkıp kendine bakmadıkça kim olduğunu asla bilemezsin...”  gibi bunu anlaman lazım.

Saramago’nun dili ilk etapta biraz garip gelebilir. Çünkü karşılıklı konuşmaları, satır başında tire çekerek başlamıyor. Nokta ve virgülden başka noktalama işareti yok. Düz yazı içersinde,  sadece büyük harf ile başlamasından anlıyoruz ki konuşma sırası diğer kişiye geçiyor. Mesela ;

“Bilinmeyen ada, diye tekrarlamış adam, Saçma, bilinmeyen ada kalmadı artık, Bilinmeyen ada kalmadığını nereden biliyorsun, kral efendi, Haritalarda bütün adalar var, Haritalarda sadece bilinen adalar var, Peki bulmak istediğin bu biinmeyen ada neyin nesi, Bunun cevabını bilseydim ada zaten bilinmeyen olmaktan çıkardı, Bu adayı kimden duydun, diye sormuş kral biraz ciddileşerek, Kimseden, Öyleyse niçin var diye tutturuyorsun, Çok basit, bilinmeyen bir adanın var olmaması imkansız olduğu için." 

Kitap okumak özen işidir. Hele bu kitabı okurken nazar-ı dikkatinizi celbetmeniz gerekir.

Kitabın içeriğindeki çizimlere gelince... Çok başarılı. Aslında o kadar basit çizimler ki. Desen gibi muhteşem. Başarısı şurda; bir okuyorsanız , iki çizimlere bakıp derinliğine dalıp gidiyosunuz.  Şahsen ben kendimi çok dalıp gitmiş buldum. Hissettiklerimi ne kadar anlatsam az gelir, alıp okuyunca daha iyi anlayacaksınız ve bana hakvereceksiniz,  buna eminim...

Kitap hakkında yazanın eline sağlık...

Elimizde neler mi var? Bir kral, bir temizlikçi, bir de bilinmeyen adayı bulmak isteyen bir garip adam. Yaş, isim, ülke, dil... Bunların hiçbiri yok hikayede, işte bu yüzden de küçükken dinlediğimiz masalların tadı var. Bilinmeyen adayı bulmaya kalkan bu adam, bir iken iki oluyor. Kadın da onunla kalmaya karar veriyor. Ve bilinmeyene giden yolda bir karavela, bir adam bir de kadın beliriyor. Hikaye bu kadar. Daha fazlasını da beklemeyin. Adam cesurdu, kraldan bir yelkenli olmasa da karavela kapmayı başarmıştı. Kadın doğuştan denizciydi, adamın açık denizlerdeki pusulasıydı. Onlar bir yolculuğa çıkmaya karar verdi, ve yolculuk hayatları oldu. Asıl hikaye, kitap bitince kendi bilinmeyeninizin ne olduğuna dair sorular ile başlıyor. Kendi hikayenizi kurgularken, en çok vakti de yanınızda kimin olacağını düşünürken harcıyorsunuz.

Eğer siz de bilinmeyen adayı aramaya yola çıkmak üzereyseniz herkesin tüm adalar çoktan bulundu demesine rağmen, ve bir de yanınızda yıkık dökük bir karavelayı size ev yapmaya gönüllü birisi varsa, Saramago sizin için Portekizli eski bir Komünist Partili olmaktan öteye gidecek. Yeter ki siz karar kapısından bir kez çıkagörün. İşte o zaman kendiniz bile bilmiyorken, diğer yarınıza o bilinmeyen adadan bahsetmeye başlayacaksınız.

Alıntıdır –

“Rüya hünerli bir sihirbazdır,varlıkların boyutlarını ve birbirlerine olan uzaklıklarını değiştirir, yanyana uyuyan kişileri ayırır, birbirine uzaktaki kişileri kavuşturur. “

“Beğenmek sahip olmanın en iyi şekli, sahip olmaksa beğenmenin en kötü şekli olsa gerek”

Kitabın Adı : Bilinmeyen Adanın Öyküsü
Kitabın Yazarı : Jose Saramago
Yayınevi : Kırmızı Kedi
Desenler : Birol Bayram
Çeviren : Emrah İmre
Baskı Yılı : 2016

Sayfa Sayısı : 64


11 Haziran 2015 Perşembe

Güneşli Ada ve Bir Pazar


Bir gün , Bir sabah , Bir Pazar...
Atlarsın taksiye çoluk çocuk ver elini Bostancı Adalar İskelesi ...

Nurdan ve kızı Zeynep :)
Ben ve oğlum Bora
Maral ve kızı Lily

Burgazada ...

Önce Kalpazankaya
Sonra bizim fakirhane ziyareti
İskeleye yürüyüş, marinada kahve, dondurma
Ve eve dönüş...

Arkada birileri çok mu eğleniyo

 - Hadi minik sincap uyusan biraz
 - Annem delirdi herhalde ,bu havada uyunur muymuş canım?



Nurdan ve Kızı

Ver kızı biraz da ben seviyim.

Artistler sizi ...

Ada Vapuru yandan çarklı

Faytonda...

Eve Dönüş


Evde



Uyuttum işte OHHH ... Naber ?

Çabuk uyandın ama hiç olmadı


Büyük Sincap - Bostancı



Fotoğraflar : Maral Minasyan , Nurdan Boşnak, Çiğdem Ersoy
Tarih : 31 Mayıs 2015
Yer : Kalpazankaya,Burgazada

30 Mayıs 2014 Cuma

Gümüşdal ve Ersoy'lar Tatilde - 2

Geldik gene bir yaz mevsimine. Bu defa 2011 yılındayız. Ve gene Temmuz’u Ağustos’a bağlayan haftada Gümüşdal ailesi ile tatildeyiz. Her sene her sene iyi alıştık biz bu aileye ... 

Hare ve Bora bir yaş daha büyümüş. Bora 3,5 yaşında Hare ise 1,5. Bu seferki turumuz karayolu ile Yunanistan’a geçmek. Ordan da Thassos Adası’na. Türkçe adıyla Taşöz Adası. Nasıl kızıyorum nasıl hüzünleniyorum. Bizim sınırlarımıza bu kadar yakın kaybedilmiş güzelim adalardan biri ...

Tatil  bu sefer farklı bir heyecan ile başlıyor. Atlıyoruz arabalarımıza doğru İpsala sınırına.  Bu defa iki araba olduğumuzdan walkie-talkie’lerimizle makara hiç bitmiyor. Sorunsuz bir şekilde sınırdaki kontrollerimizden sonra Yunanistan’dan Alexandroupolis’teki feribot limanına doğru olan yolculuğumuz başlıyor. Tabelalarda latin harfleri olmasına seviniyoruz ancak iç kısımlardaki tabelalarda yunan alfabesi devam ediyor. Anlamak güçleşiyor.

Konakladığımız yeri internetten Yannis adında biriyle yazışarak bulmuştuk.  Gittiğimizde ise hüsranlardaydık. Adanın arka tarafında kurak çorak bir arazide denize bir hayli yürüme mesafesinde bir otel. Üstelik denizin içinde ne varsa çıktığımızda hepimizin ayağının altı  zift gibi kapkara lekelerle doluydu. Meğer adanın en denize girilmeyen koyundaymışız. Orada bir gece kalmak zorunda kaldık ve ertesi gün beyler adanın diğer yerlerini başka bir otel arayışıyla keşfe çıktılar. Döndüklerinde biz çantalarımızı toplamıştık. İki günlük ücretimizi ödeyip ayrılmak istediğimizi söylediğimizde elbetteki sorun çıktı. Bizden istenen ise toplam paranın yarısını ödeyip çıkmamızdı. Derken tartışma uzadı ve nazik Yunan polisleri bizden yana çıktı ve biz iki günlük ücreti ödeyip hızla uzaklaştık.

Hotel Kamelia ile yazlık bir yere geldiğimizi farkına vardık. Önü deniz , kumsal, tertemiz, otel ise yemyeşil ve restorantları olan şenlikli bir caddede... Üstelik bebekler içinde özel park yatak koydular. Daha ne olsun.

Ve diğer günler durur muyuz yerimizde hiç ? Asla.Derhal bir harita edinip diğer koylarda ne var ne yok görmeye gittik. Hele bir tanesi vardı ki fotoğraflar anlatsın benim dilim yetmeyecek tarif etmeye...


İster kum plaj, ister çakıl taşlı plaj, ister kalabalık, ister sessiz sedasız bohem plajlar... Her tercihe uygun plaj mevcut.  Derken tatil biter. Gün yetmedi ki diğer yarısını da gezelim. Ama yeniden gelmek için bahanemiz hazır. Diğer yarısını gezmek kimbilir hangi sene hangi yaz tatiline kısmet olur ? 








23 Aralık 2013 Pazartesi

Bozcaada - III



Dileğim bir kez daha gerçek oldu. Adaya üçüncü gidişimiz 2008 Ağustos. Yazın ortası ve ortalık cıvıl cıvıl. Deniz pırıl pırıl ama bir o kadar da buz gibi. Bu defa çok araba vardı ki önümüzde bir sonraki gemiyi beklemek zorunda kaldık. Dört saate yakın bir vakitimiz vardı ve bütün günümüzü öldürmek niyetinde değildik. Arabadan mayolarımızı alarak hemen yanıbaşımızdaki kumsala attık kendimizi.

Kaikas otelde kaldık. Kaikas kahvaltı'da devrim yaratmış. Kızarmış hamurdan, reçelin her çeşitine , binbir çeşit ekmekten arzu edilen her kıvamda yumurtaya kadar yok yoktu. Zengin reçel, peynir, zeytin ve tatlı tuzlu kurabiye çeşitleriyle midelerimiz bayram etti. Bu güzel kahvaltı keyfini yapabilmek için otelde kalmanız gerekmiyor. Dışarıdan da kahvaltıya gelenler olduğunu gördük. Odalar gayet temiz ve otelin mimarisi oldukça başarılıydı. Meslekleri mimarlık olan bir çiftin yapabileceği en güzel şeyi yapmışlar ve Bozcaada gibi bir yerde oldukça şık butik bir otel açmışlar. Çok keyifli bir mekandı ve bir anda sanki balayımızı tazeliyor havasına giriverdik bu ambiyansla.

Kahvaltıdan sonra Ayazma Plajı’nda denizin ve güneşin tadını çıkardıktan sonra akşamları yemek için sahildeki restaurantlara gittik. Her zamanki gibi mezelerin lezzetleri yerindeydi. Plajların ne kadar kalabalık da olsa güney sahilleri kadar kirli kalabalığın olmadığını gördük.

Son gün plaja gitmemeye karar verdik. Bu defa planladığımız gemiye binebilmek için kahvaltıdan hemen sonra arabamızı erkenden sıraya koyduk. Öğleden sonra araçların oluşturduğu kuyruğu görünce oldukça akıllıca bir harekette bulunmuşuz dedik. Şarap aksesuarları dükkanından birkaç hediyelik aldık. Akik taşının uğur getirdiğine inanan bir tezgahtardan taşlar hakkında kısa bilgi aldıktan sonra akik bir kolye satınaldım. Bol bol fotoğraf çektik. Tam o sıralarda meydandan gelen davul zurna seslerine kulak kabarttık ve oraya doğru yürüdük. Çok eğlenceli bir köy düğününe tanıklık etmekteydik. Meydandaki köy kahvesinde damat uzunca bir tabureye oturmuş tıraş oluyordu. Birileri de tam onun tıraş olduğu yerde şıkır şıkır göbek atıyordu. Oynayanlardan özellikle biri çok dikkatimi çekmişti ki kısacık sapsarı saçları, kırmızı askılı bluzu ve uzun fırfırlı beyaz eteği ile fıkır fıkır dans ediyordu. Sonradan öğrendik ki meğer gelin ta kendisiymiş. İkram edilen limonataları içtikten sonra yavaş yavaş dönüş için hazırlandık.tatilimizi 2 gece 3 gün ile sınırlı tuttuk. Çünkü Şarköy’de 6 aylık oğlumuzu ananesine bırakmıştık. Bu oğlumuzdan ilk uzun ayrılışımız oldu. Biraz içim buruktu tabiî ki. Fakat adaya ayak bastığımda anladım ki 6 ay boyunca zor ve yorucu bir dönemden geçmişim. Biraz olsun dinlenmeye ve kendime gelmeye ihtiyacım varmış. Bu kararı verip tatili organize eden eşime ne kadar teşekkür etsem az gelir.
Yazın güneşin ve denizin tadı Bozcaada da nasıl olur bir yandan da bu merakımızı gidermek için burayı tercih etmiştik. Daha öncekigelişlerimiz sonbahar ve kışa denk gelmişti diğer yazılarımdan da hatırlanacağı üzere...


Kısa olmasına rağmen keyifli geçen bu tatil bana iyi gelmişti. Oğlumu çok özlemiştim ama ada ile bir kez daha vedalaşıyor olmanın hüznü vardı. Gemiye bindiğimde tekrar gelebilmeyi dilemenin yanında bu defa oğlumla gelmeyi dileyerek geleneğimi bozmadım ve denize para attım. O anda içimden bir ses “emin ol tekrar geleceksin hemde çoluk cocuk ” dedi.














29 Ekim 2013 Salı

Fotoğraflarla Tekne Seyahati








 


Tarih: Temmuz 2010
Fotoğraflar : Çiğdem- Mert ERSOY
Tekne : Jazz İstanbul
Yer: Cunda Adası Açıkları


18 Ekim 2013 Cuma

Bozcaada - I


Bozcaada’ya 2000 yılından bu yana üç defa gitmiş biri olarak her defasında farklı duygularla ayrıldım adadan. Çünkü hem yaş olarak büyüyor hem de ada her geçen yıl biraz daha farklılaşıyordu. Bozcaada üçlememin ilki olan bu yazımda, fotoğraf karelerinde el değmemişliğin izlerini görebilirsiniz.

Bozcaada’ya ilk gidişimiz “Güle Güle” filminden hemen sonra oldu. Yıl 2000. Aylardan Mart. Kurban Bayramı tatiliydi. Geyikli iskelesinde sadece 4 kişiydik. Ben, Mert, öğretmen bir kadın ve bir gezgin. Bizi adaya götürecek gemiyi bekleyen başka kimsecikler yoktu. Tek bir araba, otobüs bile… Hava inanılmaz soğuktu ve müthiş bir rüzgar vardı. Gemi suları köpürte köpürte iskeleye yanaşırken kale ve bacalarından duman süzülen taş evler tüm doğallığı ile karşımızdaydı. İlk ayak bastığımız yer Ada cafe olmuştu. Ada cafenin yeni halini bilenler bilirler. Eski halini bilmeyenler için cafenin eski halinden bir görüntüyü paylaşmaktan mutluluk duyarım… Lakin nostaljiye bayılırım.

Kırlı pansiyonda kaldık. Bugünkü kadar çok seçeneğimiz yoktu ancak sıcak suyun olduğu tek pansiyondu diye hatırlıyorum. Akşamları Boruzan Restoranda  yemek yedik. Hiç unutmam Boruzan Restorantın sahibi ertesi bayram bize kart yollamıştı. Bu nazik davranışları bizi şaşırtmış ve mutlu etmişti. Adayı görür görmez zaten kanımız ısınmıştı üstüne böyle bir jest oldukça hoşumuza giden bir durum olmuştu.

Gezintimiz sırasında sokak arasında kocaman kapısı olan taş bir bina gördük. Hafif kapıyı araladık ve içeri girdik. Gözlerimize inanamadık. Daha önce hiç böyle bir manzara ile karşılaşmamıştık. Kocaman fıçılardan anlaşılıyordu ki burası eski bir şarap mahzeniydi. Yıkık ve harabe görüntüsü ise ne kadar eski olduğunun göstergesiydi. Bu eski şarap mahzeni ikinci gidişimizde otel haline gelmişti. Bütün gizemini kaybettiği için hüzünlenmedik değil. Ancak o halini görebilme şansını elde ettiğimiz içinde mutluyduk. Sokak aralarını arşınlarken çok güzel kareler yakaladık. Fotoğraflarda sokaklara dikkatli baktığınızda kimseciklerin olmadığını göreceksiniz.

Rüzgar değirmenlerini görmek için, yürüyüş yollarını gösteren haritamıza bakarak yola çıktık. Çam ormanlarının arasında bir başka harebe taş yapı gördük. Bu yapılar karşısında büyülenmemek mümkün değildi. Ayazma Plajı’nı gördük. Saatlerce yürüdüğümüzü hatırlıyorum ve çok yorulduğumuzu da… Haritaya bakılırsa rüzgar değirmenlerine ve Polente Feneri’ne daha çok yol vardı. Bizim ise sadece dönüş yapabilecek enerjimiz kalmıştı. Ya bisiklet ya motor ya da araba ile gidilebilecek mesafelermiş. Bu yüzden yürüyerek adayı turlamak gibi bir hataya düşmemenizi öneririm.

Dönüş vakti geldiğinde gemi adaya yaklaşırken nasıl heyecanlandıysam, iskeleden uzaklaşırken de aynı heyecanı duydum. Adadan ayrılırken tekrar gelebilmeyi diledim ve batıl bir inançla denize para attım.