kumsal etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kumsal etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

26 Mayıs 2013 Pazar

Üç Fotoğrafla Şarköy'de 2012 Yaz

Annem,yengem, oğlum ve ben iftar vakti kumsalda rastladığımız bir günden bir kare


Kuzenim Onur ve ben sahilde yürürken bir geceden bir kare


Gece gezmesinde


Akşam güneşinde kapımızın önündeki günebakan boynunu eğmeden az önce...


Kuzen Onur yaralı bir kuşu bulmuş ve iyileştirmişken...


Bir patlama duyulmuş ve ertesi gün anlaşılmış ki LPG'li bir araç yanmış


Balıkçı ağları...


Kumsalda hello kitty kaybetmiş biri var...


 Rüzgar Gülleri silüeti...


Balkonumuzdaki asma yaprakları...


Oğlu yemek yerken annesi değişik enstanteneler peşindeyken...


Boya yapmaktan sıkılmış bir Bora...






İskeleden atlayan çocuklar...



17 Nisan 2013 Çarşamba

Macera Dolu Olympos


Ben ve arkadaşlarım cuma akşamlarından birinde her zamanki gibi Taksim Şarabi’de muhabbetteyken senelik izinlerimizi Olympos’ta geçirmeye karar verdik. 2006 Temmuz ayının son haftası gitmekti planımız ve aynen öyle de oldu. Bu arada ne üzücüdür ki Taksim Şarabi tarihe karışalı yıllar olmuş. Özlüyoruz...

Otobüs biletleri ayarlandı.  7 arkadaş terminal’de buluştuk. Cengiz, Serkan ve Burçin rehberlerimizdi. Daha önce 4 sefer gitmişler ve artık Olympos onlar için vazgeçilmezleri arasındaki mekanlarından biriydi. Avuçlarının içi gibi biliyorlardı. Cengiz sürekli ” kızlar sakın topuklu ayakkabı falan almayın, öyle şık şıkırdım kıyafetlere gerek yok, bi şort bi tisört yeter” demesine rağmen Demet Çeşme’ye gider gibi hazırlanıp gelmişti. Bu uyarıya kulak asmamasını anlayabiliyorum çünkü Levent ile ilk tatilleriydi.  Ne kadar çok eğleneceğimizi yolculuğun başından tahmin edebilmekteydi.


 Sabah ilk ayak bastığımız yer klasik herkesin Olympos’a inmeden önceki gözleme ayran yediği yerde sabah kahvaltımızı ettik. Sahile en yakın Bayram’ın yeri denen ağaç evlerde kaldık. Oldukça da memnun kaldık. Diğer salaş mekanlar arasında sabah kahvaltıları ve akşam yemeklerini en lezzetli ve en temiz yapan yer olduğuna kanaat getirdik.

Yerleşir yerleşmez havlularımızı alıp sahile indik. Sahile inerken Antik kentten geçiyor olmak beni daha en başından etkilemişti. Fakat kalabalıklaşmaya başlamış olması da bir o kadar itici…  Gündüz sahile yanaşan teknelerin kalabalığı gittikten sonra Olympos koyunun asıl güzelliğini görmüştüm. Güneş batmaya yakın tatlı serin gölete girmek kadar keyiflisi yoktur. Burdan tavsiye olunur.

Ertesi günkü planımızda kahvaltıdan sonra kamelyada buluşup bisiklet kiralayarak Adrasan koyuna gitmek vardı. Levent Demet ve Serkan bize katılmayarak ne büyük bir akıllılık yapmışlar bunu Adrasan’a varınca anladım. Sabah olmasına rağmen oldukça sıcak bir hava vardı ve suyumuz yoktu. İnanılmaz derecede yorulduk. Rampalar inmekle ve çıkmakla bitmedi. Meğer çok uzakmış Adrasan koyu. Bisiklete binmeyi çok severim ama o günkü bisiklet turu işkence haline dönüşmüştü. Cengiz yolda bir arabayı durdurarak su istedi. Daha sonra da vardığımız ilk köyde bulduğumuz çeşmenin altına attık kendimizi. Levent Demet ve Serkan bizi Adrasan’da beklemekteydi. Onlarında gelişi maceralı olmuş sonradan öğrendik ki otostop çekmişler. Ülkelerini bırakıp buraya yerleşmiş İngiliz bir karı koca çifti almış arabalarına. Araba da külüstür mü külüstür bir Kartal… Onları gördüğümde ilk işim geri dönüş için bisikleti onlardan birine satmaktı. Levent kabul etti sağolsun bisikletle geri dönmeyi … Ancak biz çok daha keyifli bir şey yaptık. Tekne kiraladık ve hiçbirimiz tekrar o yolu geri gitmek zorunda kalmadık. Tekne Olympos’un çevresindeki güzel koyları gezdirdi ve en son durak Olympos’ta da bıraktı. En çok beğendiğim koy Ceneviz koyuydu. Hala dün gibi aklımda bir orası bir de Kaş – Kalkan arasındaki Kaputaj Plajı …

Gecelerimizi yemekten sonra kamelya da sohbet muhabbet ve tavla dışında bir şeyler içtikten sonra çevredeki barlarda soluğu alarak geçiriyorduk.

Haftanın ortasına geldiğimizde 7 kişilik grubumuza 4 kişi daha eklenmişti. İstanbul’dan bizim orda olduğumuzu duyan arkadaşlarımız sürpriz yapmışlardı.  Artık 11 kişiydik ve daha da şenlenmişti ortalık.

Bir gün sabahlamaya karar verdik. O gün güneşin doğuşunu seyredecektik. Sahili boş bulacağımı sanmıştım fakat gece 03:00 itibariyle öbek öbek bir sürü grup vardı. Saat 06:00 itibariyle ben artık dayanamadım ve bungolovumuza geri döndüm. Gün ağarmıştı ama güneşin ufuktan doğduğunu göremeden uyumuşuz.

Ertesi gün geçen sefer gezdiğimiz kaptan ve teknesini kiraladık. Kaptan bu defa görmediğimiz koyları da gezdirdi. Aslında geçen seferki pek tur sayılmazdı. Yarım gün bisiklet turuyla geçmişti.

Tatilin sonuna geldiğimizde hepimiz ayrı ayrı dönüş saatleri ayarlamıştık. Bazı arkadaşlar Olympos’ta kalarak bir iki saat daha fazla zaman geçirmek istiyorlardı. Çok da haklılardı. Son gün Antik kentin gezmediğimiz kısımlarını Mert ile keşfettik. En yukarıda kalenin oraya kadar tırmandık. Manzara karşısında büyülenmemek elde değildi.

Gruptan ilk ayrılan Mert ve ben olduk. Biz uçak ile dönecektik. Demet ve Levent’in ise aynı akşam otobüsleri vardı. Diğerleri de ertesi gün sabah araba ile İstanbul’a döneceklerdi. Son bir fotoğraf karesi hepimizin bir arada olduğu bir kare çekildik ve İstanbul’a doğru yola çıktık.

Yol boyu Mert ile ne kadar çok eğlendiğimizi konuşarak geçti. Bu güzel fotoğraflarda birer anı olarak kalmasa ne yapardık kimbilir.












4 Nisan 2013 Perşembe

Fotoğraflarla Bozcaada


Bozcaada en güzel fotoğraflarla anlatılır dedim ve başladım. Umarım beğenirsiniz…

Mert’le Bozcaada’ya ilk gidişimiz “Güle Güle” filminden hemen sonra oldu. Yıl 2000. Aylardan Mart. Kurban Bayramı tatiliydi. Geyikli iskelesinde sadece 4 kişiydik. Ben, Mert, öğretmen bir kadın ve bir gezgin. 20’li yaşların başındaydık. Güzel günlerdi... Ada'da hava güneşliydi fakat inanılmaz soğuktu ve müthiş bir rüzgar vardı.





                                                     Sokaklara dikkat ettiniz mi kimsecikler yok.

                                                              Ayazma plajı'ndan bir görüntü

                         Adadaki bu sakinlik bize hiç bir yerde rastlayamadığımız bir huzur vermişti.

İlk ayak bastığımız yer Ada cafe olmuştu. Ada cafe’nin yeni halini gidenler bilirler. Eski halini bilmeyenler için cafe’nin eski halinden bir görüntü…


Kırlı pansiyon’da kaldık. Boruzan restaurant’da yemek yedik. Boruzan restaurant’ın sahibi ile kestane avına çıktık. Ada'nın arka tarafındaki çam ormanlarına doğru yürüyüş yaptık.






Gezintimiz sırasında sokak arasında kocaman kapısı olan taş bir bina gördük. Hafif kapıyı araladık ve içeri girdik. Gözlerimize inanamadık. Daha önce hiç böyle bir manzara ile karşılaşmamıştık. Bu eski şarap mahzeni ikinci gidişimizde otel haline gelmişti.



                                               Boyum 1,55 cm. Fıçıların ebadını tahmin etmeniz için ...

siteden alıntı foto

                   Armagrandi Otel olan eski şarap mahzeninin yeni görüntüsünden iki kare ...
                                 Neydi ne oldu. Ben çok severim böyle karşılaştırmaları ...

siteden alıntı foto
İkinci gidişimiz 2006 Eylül ayı. Aradan 6 yıl geçmiş ve ada artık kalabalıklaşmıştı. İlk gidişimizde fark ettiyseniz hiç Polente Fenerin'den ve Rüzgar değirmenlerinden resim yok. Nedenini hatırlayamadım geçmiş zaman ola ki ama bir şekilde görmek kısmet olmamıştı. Adadan ayrılırken buraya tekrar gelip oraları görmek için artık bir bahanemiz vardı.








                                        Feridun Düzağaç ve Ata Demirer'e rastladığımız cafe Polente...


                                                                                              POlente Feneri




                                                                                        Rüzgar değirmenleri




                                                               Müze'den bir görüntü.
                                                Vasil'in meyhanesinden bir canlandırma.



Üçüncü gidişimiz 2008 Ağustos ayında gerçekleşti.  Oğlumuz Bora 6 aylıkken bir nefes almak için bu defa farklı duygularla gerçekleştirdiğimiz bir ziyaret olmuştu. Akıllarda kalan gene güzel fotoğraflara imza atmamız ve Ayazma plajının soğuk suyuna girmiş olmamız kaldı.






Gezme merakım, fotoğraflarımın çok daha iyi olması gerekliliğine beni iten nedenlerin başında gelir. Umarım bu 3 ayrı tarihteki gezimizin fotoğrafları bir fark yaratmıştır.