vasil'in meyhanesi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
vasil'in meyhanesi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

2 Kasım 2013 Cumartesi

Bozcaada - II



İkinci gidişimiz 2006 Eylül ayı. Aradan 6 yıl geçmiş ve ada artık kalabalıklaşmıştı. Gerçi Şeker Bayramı tatili nedeniyle de hareketliydi ama 6 yıl sonra farklılığın derecesi ortadaydı. Yeni yeni kalacak mekanlar yeni yeni cafeler açılmış ,ayrı bir renk katmıştı adaya. Bu defa ilk gittiğimizde göremediğimiz Polente Feneri ve rüzgar değirmenleri dahil adanın dört bir yanını görmek arzusundaydık.

İlk gün bir şişe şarabımız ve marketten aldığımız ekmek, domates, peynirimiz ile Değirmentepe’ye çıkıp piknik yaptık. Gerçekten orda bir değirmen vardı ve ada bu tepeden muhteşem görünüyordu. Adada harabe yapılarla karşılaşmaya alışıktık. Bu harabe değirmeni de keşfetmek için can atıyorduk. Peynir ve domatesi gören sineklerin istilasına uğrasak da keyfimizi bozamadılar. Hava gri bulutlarla kaplıydı ve deniz lacivert görünüyordu. Manzaramız tek kelimeyle kusursuzdu.

Ertesi gün kahvaltımızı otelin bahçe katında yaptık. Taptaze yumurta,kızarmış ekmek, mis gibi tereyağı ve adaya özgü çiçeklerden yapılmış doğal reçeller…Güneş masmavi gökyüzünden bize gülümsediği sırada motor kiralamaya karar verdik. Hedefimiz Polente Feneri ve Rüzgar değirmenlerini görmekti. Bu adada daha keşfedilecek pek çok şeyin varolduğunu tahmin edebiliyorduk. Rüzgar değirmenlerine yaklaşırken heyecanlandığımı, yakınına gittiğimde ise büyülendiğimi söylemeliyim. Uzakta batık bir gemi halatlarla karaya bağlanmış sırlarla dolu bize bakıyordu. Burada epeyce bir vakit geçirdikten sonra motorumuza atlayıp adanın diğer görmediğimiz koylarını görmek için yola koyulduk. Corvus fabrikasına rastladık ve durmadan edemedik. Anı olarak ufak bir şarap aksesuarı aldık. Bir sonraki durağımız Aral tatil çiftliği oldu. Kapıdan neresi acaba burası diye bakınırken sevimli işletmecileri davette bulundu. Tam da kurt gibi acıkmışken. Buz gibi biralarımızı açtık ve bir güzel karnımızı doyurduk. Keçi damı, Saman damı, Kiler, Kümes , Arılık gibi birbirinden espirili isimleri olan on taş odadan oluşan Aral Çiftliği’nde her çeşit hayvanı görebilmek mümkün. Özellikle çocukları olan ailelerin tercih ettiği bir mekan. Biraz hamak keyfinden ve birazda etrafta gezinti yaptıktan sonra yolumuza çam ormanlarının içinden geçerek devam ettik.

Ertesi gün müzeyi gezdik. Ada’nın geçmişine dair hoş bir yolculuk yaptık. Bir harita dikkatimizi çekti. Ada’nın kuşbakışı kara kalemle çizilmiş bir yerleşim planı. Plana bakılınca bariz olarak farkedilen tek şey evlerin ve sokakların yarısının gelişigüzel , diğer yarısının ise sokak aralarına kadar muntazam bir hattı takip ederek inşa edilmiş olmasıydı. Düzenli inşa edilmiş olan taraf Rum mahallesi, dağınık olarak inşa edilmiş olan taraf ise Türk mahallesi olduğunu oradaki görevliden öğrendik. Müzeden çıktık ve sokak aralarını dolaşmaya başladık. Kafamızdaki bu bilgiyle ayrımı artık net bir şekilde görebiliyorduk.

Akşam üzerlerini Polente Cafe’de birer kadeh şarap içip kitaplarımızı okuyarak geçirdik. Yemek vakti ise sahile konuçlanmış küçük restaurantların mavi -beyaz kareli örtüler serilmiş masalarına kurulup rakı-balık en büyük keyiflerimizden biriydi. Bir gün Koreli’de bir gün Boruzan’da gerçekten de tadına doyamadığımız mezeler tattık. Peynirin üzerine hafif zeytinyağı gezdirip birazda fesleğen ve sumak atarak renklendirmeyi buradan öğrendim diyebilirim.

Geleneği bozmadım ve ilk geldiğim zaman ayrılırken ne yaptıysam onu yaptım. Gemiye bindiğimizde tekrar gelebilmeyi diledim ve batıl bir inançla denize para attım...


Müzedeki "Vasil'in Meyhanesié 'nden bir canlandırma










4 Nisan 2013 Perşembe

Fotoğraflarla Bozcaada


Bozcaada en güzel fotoğraflarla anlatılır dedim ve başladım. Umarım beğenirsiniz…

Mert’le Bozcaada’ya ilk gidişimiz “Güle Güle” filminden hemen sonra oldu. Yıl 2000. Aylardan Mart. Kurban Bayramı tatiliydi. Geyikli iskelesinde sadece 4 kişiydik. Ben, Mert, öğretmen bir kadın ve bir gezgin. 20’li yaşların başındaydık. Güzel günlerdi... Ada'da hava güneşliydi fakat inanılmaz soğuktu ve müthiş bir rüzgar vardı.





                                                     Sokaklara dikkat ettiniz mi kimsecikler yok.

                                                              Ayazma plajı'ndan bir görüntü

                         Adadaki bu sakinlik bize hiç bir yerde rastlayamadığımız bir huzur vermişti.

İlk ayak bastığımız yer Ada cafe olmuştu. Ada cafe’nin yeni halini gidenler bilirler. Eski halini bilmeyenler için cafe’nin eski halinden bir görüntü…


Kırlı pansiyon’da kaldık. Boruzan restaurant’da yemek yedik. Boruzan restaurant’ın sahibi ile kestane avına çıktık. Ada'nın arka tarafındaki çam ormanlarına doğru yürüyüş yaptık.






Gezintimiz sırasında sokak arasında kocaman kapısı olan taş bir bina gördük. Hafif kapıyı araladık ve içeri girdik. Gözlerimize inanamadık. Daha önce hiç böyle bir manzara ile karşılaşmamıştık. Bu eski şarap mahzeni ikinci gidişimizde otel haline gelmişti.



                                               Boyum 1,55 cm. Fıçıların ebadını tahmin etmeniz için ...

siteden alıntı foto

                   Armagrandi Otel olan eski şarap mahzeninin yeni görüntüsünden iki kare ...
                                 Neydi ne oldu. Ben çok severim böyle karşılaştırmaları ...

siteden alıntı foto
İkinci gidişimiz 2006 Eylül ayı. Aradan 6 yıl geçmiş ve ada artık kalabalıklaşmıştı. İlk gidişimizde fark ettiyseniz hiç Polente Fenerin'den ve Rüzgar değirmenlerinden resim yok. Nedenini hatırlayamadım geçmiş zaman ola ki ama bir şekilde görmek kısmet olmamıştı. Adadan ayrılırken buraya tekrar gelip oraları görmek için artık bir bahanemiz vardı.








                                        Feridun Düzağaç ve Ata Demirer'e rastladığımız cafe Polente...


                                                                                              POlente Feneri




                                                                                        Rüzgar değirmenleri




                                                               Müze'den bir görüntü.
                                                Vasil'in meyhanesinden bir canlandırma.



Üçüncü gidişimiz 2008 Ağustos ayında gerçekleşti.  Oğlumuz Bora 6 aylıkken bir nefes almak için bu defa farklı duygularla gerçekleştirdiğimiz bir ziyaret olmuştu. Akıllarda kalan gene güzel fotoğraflara imza atmamız ve Ayazma plajının soğuk suyuna girmiş olmamız kaldı.






Gezme merakım, fotoğraflarımın çok daha iyi olması gerekliliğine beni iten nedenlerin başında gelir. Umarım bu 3 ayrı tarihteki gezimizin fotoğrafları bir fark yaratmıştır.