değirmen etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
değirmen etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

1 Şubat 2016 Pazartesi

Bir Gezi - Bozcaada - IV

Bayramların haftasonuyla birleştiği, tatilli bol yıllardan birindeyiz. Ne yapsak, nereye gitsek, kimlerle gitsek diye düşünürken altı yıl aradan sonra 2014 Ekim ayı Kurban Bayramı tatil tercihimizi Bozcaada ‘dan yana kullamaya karar verdik. Bizi sürekli adaya çeken bir enerji olduğuna inancım tam artık. Bu sefer 2 araba çoluk çocuk tam bir uzun yol yolculuğu yaptık.  İkinci arabada Maral ve kızı Lilly var.

Hareket planımızda önce Şarköy’e bir uğramak var. Çünkü babam-annem, amcam-yengem, üst kat komşularımız Nüvit Amca-Ayşen Teyze orada olacaklar. Bizde birlikte bayramın ilk gününü birarada geçirip ordan Bozcaada’ya geçelim dedik. Öyle de oldu.  Arife günü yola çıktık. O gece Şarköy’de kaldık. Çok keyifli bir akşam yemeği geçirdik. Nüvit Amca güzel sesiyle bize türküler, Cem Karaca’dan şarkılar söyledi. Babamda sazıyla ona eşlik etti. Sonra Makedonya’dan göçmen olarak dedelerinin binbir zorlukla ülkeye gelişlerini anlattı. Erkekler savaşta, kadınlar bir başlarına, kucaklarında küçücük bebeklerle ...  Duygusal anlara tanıklık ettik.

Ertesi gün kahvaltıdan hemen sonra toparlandık ve Bozcaada’ya doğru yola koyulduk. Hava güneşli güzel ve ben Şarköy’den Gelibolu’ya giden yolu her zaman çok sevmişimdir. Fakat bu geçiş bu defa biraz hüzünlü oldu. Çünkü o yaz Çanakkale’de çıkan yangında ne kadar ağacın heba olduğuna şahit olduk.

Ve bir kez daha Geyikli İskelesindeyiz. Şansımıza son iki arabalık yere biz yerleştik. Böylece bir sonraki feribotu beklemek zorunda kalmadık. Lilly ve Bora iki arkadaş çok eğlendiler. Zeynep daha 8 aylık olduğu için onlara pek ayak uyduramadı haliyle...

Adaya ayak basar basmaz otelimize geçtik. Rüzgar Gülü Butik Oteli. Son derece keyifli ve güleryüzlü sahipleri ve çalışanları ile keyifli bir oteldi. Sahile yakın, deniz manzaralı, ön tarafta şahane yemekler çıkarttıkları küçük bir cafesi ile tavsiye edebileceğim Bozcaada’nın güzel otellerinden biri.

Bu gezimizde Adanın arka tarafında şahane bir pizzacı keşfettik. Şarap ve Pizza kaçınılmaz. Çocuklar dilediğince üzüm bağlarında kuzularla, kuşlarla, tavşanlarla koşturup oyandılar. Zeynep’cim de saolsun anneciğini hiç üzmedi orda mis gibi hava da mışıl mışıl uyudu.  Tayyere Pizza’da şiddetle tavsiye ettiğim yerlerden biri.

Bora ve Lilly rüzgar güllerinin devasılığı karşısında hayrete düştüler. O gün çok eğlenceli bir gün oldu. Hepimizi temiz hava çarpmış olmalı ki akşam olup da otele döndüğümüzde erkenden yatakları boyladık.


Ve Ada’ya veda vakti. Bayram seyran gittiyseniz adaya arabanızı sabah ne kadar erken feribot sırasına koyarsanız o kadar iyi edersiniz. Biz 06:00 ‘da koyduk ki önümüzde yığınla araba vardı. Ancak öğleden sonra sıra geldi de bindik ve akşam yoğunluğuna kalmadan kendimizi karşı yakaya attık. Kimbilir tekrar ne zaman, kimlerle geliriz...

Çiğdem Ersoy , Ekim 2014










2 Kasım 2013 Cumartesi

Bozcaada - II



İkinci gidişimiz 2006 Eylül ayı. Aradan 6 yıl geçmiş ve ada artık kalabalıklaşmıştı. Gerçi Şeker Bayramı tatili nedeniyle de hareketliydi ama 6 yıl sonra farklılığın derecesi ortadaydı. Yeni yeni kalacak mekanlar yeni yeni cafeler açılmış ,ayrı bir renk katmıştı adaya. Bu defa ilk gittiğimizde göremediğimiz Polente Feneri ve rüzgar değirmenleri dahil adanın dört bir yanını görmek arzusundaydık.

İlk gün bir şişe şarabımız ve marketten aldığımız ekmek, domates, peynirimiz ile Değirmentepe’ye çıkıp piknik yaptık. Gerçekten orda bir değirmen vardı ve ada bu tepeden muhteşem görünüyordu. Adada harabe yapılarla karşılaşmaya alışıktık. Bu harabe değirmeni de keşfetmek için can atıyorduk. Peynir ve domatesi gören sineklerin istilasına uğrasak da keyfimizi bozamadılar. Hava gri bulutlarla kaplıydı ve deniz lacivert görünüyordu. Manzaramız tek kelimeyle kusursuzdu.

Ertesi gün kahvaltımızı otelin bahçe katında yaptık. Taptaze yumurta,kızarmış ekmek, mis gibi tereyağı ve adaya özgü çiçeklerden yapılmış doğal reçeller…Güneş masmavi gökyüzünden bize gülümsediği sırada motor kiralamaya karar verdik. Hedefimiz Polente Feneri ve Rüzgar değirmenlerini görmekti. Bu adada daha keşfedilecek pek çok şeyin varolduğunu tahmin edebiliyorduk. Rüzgar değirmenlerine yaklaşırken heyecanlandığımı, yakınına gittiğimde ise büyülendiğimi söylemeliyim. Uzakta batık bir gemi halatlarla karaya bağlanmış sırlarla dolu bize bakıyordu. Burada epeyce bir vakit geçirdikten sonra motorumuza atlayıp adanın diğer görmediğimiz koylarını görmek için yola koyulduk. Corvus fabrikasına rastladık ve durmadan edemedik. Anı olarak ufak bir şarap aksesuarı aldık. Bir sonraki durağımız Aral tatil çiftliği oldu. Kapıdan neresi acaba burası diye bakınırken sevimli işletmecileri davette bulundu. Tam da kurt gibi acıkmışken. Buz gibi biralarımızı açtık ve bir güzel karnımızı doyurduk. Keçi damı, Saman damı, Kiler, Kümes , Arılık gibi birbirinden espirili isimleri olan on taş odadan oluşan Aral Çiftliği’nde her çeşit hayvanı görebilmek mümkün. Özellikle çocukları olan ailelerin tercih ettiği bir mekan. Biraz hamak keyfinden ve birazda etrafta gezinti yaptıktan sonra yolumuza çam ormanlarının içinden geçerek devam ettik.

Ertesi gün müzeyi gezdik. Ada’nın geçmişine dair hoş bir yolculuk yaptık. Bir harita dikkatimizi çekti. Ada’nın kuşbakışı kara kalemle çizilmiş bir yerleşim planı. Plana bakılınca bariz olarak farkedilen tek şey evlerin ve sokakların yarısının gelişigüzel , diğer yarısının ise sokak aralarına kadar muntazam bir hattı takip ederek inşa edilmiş olmasıydı. Düzenli inşa edilmiş olan taraf Rum mahallesi, dağınık olarak inşa edilmiş olan taraf ise Türk mahallesi olduğunu oradaki görevliden öğrendik. Müzeden çıktık ve sokak aralarını dolaşmaya başladık. Kafamızdaki bu bilgiyle ayrımı artık net bir şekilde görebiliyorduk.

Akşam üzerlerini Polente Cafe’de birer kadeh şarap içip kitaplarımızı okuyarak geçirdik. Yemek vakti ise sahile konuçlanmış küçük restaurantların mavi -beyaz kareli örtüler serilmiş masalarına kurulup rakı-balık en büyük keyiflerimizden biriydi. Bir gün Koreli’de bir gün Boruzan’da gerçekten de tadına doyamadığımız mezeler tattık. Peynirin üzerine hafif zeytinyağı gezdirip birazda fesleğen ve sumak atarak renklendirmeyi buradan öğrendim diyebilirim.

Geleneği bozmadım ve ilk geldiğim zaman ayrılırken ne yaptıysam onu yaptım. Gemiye bindiğimizde tekrar gelebilmeyi diledim ve batıl bir inançla denize para attım...


Müzedeki "Vasil'in Meyhanesié 'nden bir canlandırma